|
တစ္ခ်ိန္က ဂင္းနက္စ္ကမ္ဘာ့စံခ်ိန္မွတ္တမ္း၀င္ခြင့္မရလိုက္သည့္
ပုဂံသူမဇီးကြက္စိန္၏ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာပံုရိပ္မ်ား
၂၁ရာစုေခတ္
ယေန႔ကမၻာႀကီး၌ လူသားမ်ားသည္ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာမ်ားကို တီထြင္ဖန္တီး
ျပသေနသလို သဘာ၀တရားႀကီးေၾကာင့္လည္း ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာမ်ား
အစဥ္မျပတ္ျဖစ္ေပၚေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၏
ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ အက်ဳိး စီးပြားအတြက္လည္း
နည္းလမ္းေပါင္းစံု ျဖင့္ ကမၻာက သိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ျပသေနၾကသည္။
အိမ္သာကမုတ္ ပံုစံငယ္ေလးမ်ားျဖင့္ အစား
အစာထည့္စားသည့္ပံုစံျဖင့္ စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္ကာ ကမၻာေက်ာ္ေအာင္
ေၾကာ္ျငာသည္ကတစ္မ်ဳိး၊ ေ၀ဟင္ မွာ
ေလဟုန္စီးၿပီး မဂၤလာေဆာင္ကာ ကမၻာသိေအာင္ လုပ္ျပသည္က တစ္ဖံု၊
ဖန္ပုလင္းမ်ား၊ မီးသီးမ်ားကို စားျပ၀ါးျပၿပီး နာမည္ႀကီးေအာင္
လုပ္ျပသည္က တစ္ မ်ဳိး၊
အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ယေန႔အင္တာနက္ႏွင့္ ႐ုပ္သံသတင္း မ်ား၊ သတင္းစာႏွင့္
ဂ်ာနယ္မ်ား၌ ေန႔စဥ္မ႐ိုးရေအာင္ ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။
ဒါ့အျပင္ ကမၻာ့အသက္အႀကီးဆံုးလူသား၊ ကမၻာ့အရပ္အပုဆံုးလူသား၊
ကမၻာ့႐ုပ္အဆိုးဆံုးေခြး၊ ကမၻာ့အႀကီးဆံုးငါး စသည္ျဖင့္
မ်ဳိး႐ိုးဗီဇေျပာင္းလဲမႈ ေၾကာင့္
ထူးျခားဆန္းၾကယ္စြာ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ျဖစ္စဥ္ မ်ားကလည္း ယေန႔သတၱေလာက
ကမၻာႀကီးတြင္ ဒုႏွင့္ေဒး။
ထုိအခ်ိန္ကာလမ်ဳိးတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌လည္း မႏၲေလးတိုင္း
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နယ္ ထန္းေပါက္ ကုန္းရြာမွ အသက္ (၁၁)ႏွစ္အရြယ္
အရပ္ ၂၂လက္မ
ခန္႔သာရွိသည့္ ဗလႀကီးဟု ေခၚေသာ ကေလးငယ္ အား
ကမၻာ့အရပ္အပုဆံုးကေလးငယ္အျဖစ္ ဂင္းနက္စ္ ကမၻာ့စံခ်ိန္မွတ္တမ္း(Guinness
World Records)
စာအုပ္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ ပါ၀င္ခြင့္ရရွိရန္အတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္လာသည့္
သတင္းကို ၾကားသိခဲ့ရ သည္။ ထုိမွတ္တမ္းစာအုပ္၌ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရပါက ျမန္မာ
လူမ်ဳိးတစ္ဦးအေနျဖင့္ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူႏိုင္မည္ျဖစ္ သည့္အျပင္
ယေန႔ကမၻာႀကီး၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအေန အထားအရလည္း တိုင္းျပည္၏
ခရီးသြားလုပ္ငန္းမ်ား
တြင္ မ်ားစြာ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းလာမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ေပါင္း
သံုးဆယ္ေက်ာ္ခန္႔က ဂင္းနက္စ္ကမၻာ့စံခ်ိန္
မွတ္တမ္း၀င္ႏိုင္ခြင့္အေျခအေနႏွင့္ ကမၻာေက်ာ္ကာ
ကမၻာသိျဖစ္ေစႏိုင္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုရွိခဲ့ သည္ကို
ျပန္ေျပာင္းသတိရမိသည္။ ထုိအေၾကာင္း ကေတာ့ ျမန္မာျပည္၌ အရပ္အရွည္ဆံုး
အမ်ဳိးသမီး
ျဖစ္ခဲ့သူ မဇီးကြက္စိန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္က တိုင္း
ျပည္၏အေနအထားေၾကာင့္ ကမၻာသိေအာင္ ၀င္ ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္မရခဲ့သည္မွာ
စိတ္မေကာင္းဖြယ္ ရာ
တစ္ရပ္ဟု ဆိုရေခ်မည္။
ဇြန္လထဲတြင္ ပုဂံေညာင္ဦးသို႔ လုပ္ငန္း တာ၀န္ျဖင့္
ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္ ေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။ ဒုတိယ အႀကိမ္မွာေတာ့
လုပ္ငန္းတာ၀န္ၿပီး၍ အခ်ိန္အနည္း
ငယ္အားေနခဲ့သည့္အတြက္ ျမန္မာျပည္တြင္ အရပ္
အရွည္ဆံုးျဖစ္ခဲ့သူ (ထိုအခ်ိန္က ဂင္းနက္စ္ကမၻာ့စံခ်ိန္ မွတ္တမ္းစာအုပ္၌
မွတ္တမ္းတင္၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္
လွ်င္ မွတ္တမ္း၀င္ႏိုင္သူ)ပုဂံသူ မဇီးကြက္စိန္အေၾကာင္း က
စိတ္ထဲသို႔ ၀င္လာသည္။ ဒါေၾကာင့္ ပုဂံၿမိဳ႕မွ မိတ္ ေဆြမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္
မဇီးကြက္စိန္ေနထိုင္ခဲ့ရာ ေနအိမ္သို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။
ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ငယ္စဥ္အခါက ဇီးကြက္စိန္ဆိုသည္ကို ၾကားဖူးသည္။
မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူးခဲ့၊
ထိုအခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္၀န္း တြင္ သူ၏ သတင္းမွာ
ဟိုးေလးတေက်ာ္ေက်ာ္ရွိခဲ့ သည္ကို ျပန္လည္သတိရမိသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ၌ ကမၻာ့အရပ္အပုဆံုး ကေလးအျဖစ္
မွတ္တမ္းတင္ခြင့္ရရွိရန္ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌
အရပ္အရွည္ဆံုးျဖစ္ခဲ့သူ မဇီးကြက္
စိန္အေၾကာင္းကိုလည္း ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ား သိရွိ ေစရန္အတြက္
ေဖာ္ထုတ္ေရးသားရန္ လိုအပ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိ၍ အခုလို
ေရးသားျဖစ္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
ေလာကနႏၵာစြယ္ေတာ္ျမတ္ေစတီအနီးရွိ မဇီးကြက္စိန္ ၏အိမ္သို႔
အသြား အိမ္အနီးနား လမ္းမေဘး၌ မဇီး ကြက္စိန္
အထိမ္းအမွတ္ေက်ာက္တိုင္ေလးကို ပထမ
ဦးစြာ ေတြ႕မိသည္။ ေက်ာက္တိုင္၏ ေဘးပတ္လည္
တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ 'မဇီးကြက္စိန္ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္၊ ၁၃၁၈ခု
ေမြး၊ ၁၃၄၁ခု ဆံုး၊ အရပ္
၈ေပ'ဆိုၿပီး ကမၸည္းထုိးထားသည္ကို ဖတ္မိသည္။
မဇီးကြက္စိန္တို႔၏ အိမ္၀ိုင္းထဲသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ အိမ္
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ မဇီးကြက္စိန္အိမ္
ကို ေမးလိုက္သည္ႏွင့္ သူမ၏ ေဆြမ်ဳိးအခ်ဳိ႕က လိုက္လံ
ပို႔ေဆာင္ေပးၾကသည္။ အိမ္ထဲကို ေရာက္ေတာ့ မဇီးကြက္ စိန္၏ ဓာတ္ပံုမ်ား၊
သူအိပ္ခဲ့ေသာ ခုတင္၊
ေသတၱာကို မွန္ႏွင့္လုပ္ကာ စနစ္တက်ထည့္သိမ္းထားေသာ တစ္
ေတာင္ခန္႔ရွိ ကတၱီပါ ဖိနပ္ႏွင့္ ၁၂ႏွစ္အရြယ္တြင္ သူမ ၀တ္ဆင္ခဲ့ေသာ
အရွည္ေလးေပ
ႏွစ္လက္မရွိ ေဘာင္းဘီ ရွည္တို႔ကို သူ၏ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားက
ျပသၾက သည္။
အိမ္ထဲအေရာက္ မဇီးကြက္စိန္၏ အေဒၚ ျဖစ္သူ
အသက္(၇၈)ႏွစ္အရြယ္ရွိ ေဒၚခင္ႏုက ရွင္းျပ ရာမွာ ''သူ႔ရဲ႕ နာမည္ရင္းက
မခင္စိန္လုိ႔ေခၚတယ္။ သူ႔ကို
ဇီးကြက္စိန္လို႔ ေခၚရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ သူ႔ကို
ခုနစ္ရက္ျပည့္ ကင္ပြန္းတပ္တဲ့ေန႔မွာ သူအိပ္တဲ့ ပုခက္ရဲ႕
ရင္တားႀကိဳးတန္းေပၚကို ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ က
ဘယ္ကေရာက္လာမွန္းမသိဘဲ လာနားတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ဇီးကြက္စိန္လို႔
ေခၚလိုက္ၾကတာပါ။ သူက ငါး ႏွစ္သမီးေလာက္ကစၿပီး တျဖည္းျဖည္းထြားလာတာပါ။
၁၂ႏွစ္အရြယ္မွာ သူအရပ္ရွည္တဲ့သတင္းက တစ္ႏိုင္ငံ လံုးထိ
ေတာ္ေတာ္ျပန္႔သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ လူေတြက ေလာကနႏၵာဘုရားလာဖူးရင္း
သူ႔ဆီ၀င္ၾကည့္တယ္။
သူ႔ဆီလာၾကည့္ရင္းလဲ ေလာကနႏၵာဘုရားကို၀င္ဖူးၾက တယ္။ သူ႔ကို
လာၾကည့္တဲ့ လူေတြကလဲ ေနာက္ပိုင္း မွာ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာၾကတယ္။ တစ္ခါတေလ
ညဆိုရင္ ၇နာရီ ၈နာရိအထိ အိမ္မွာ လူက မျပတ္ ဘူး။
လာၾကည့္တဲ့သူေတြက သူ႔ကို စကားေျပာၾက တယ္။ သူကလဲ ျပန္ေျပာတယ္။
မတ္တတ္ရပ္ခိုင္းရင္
မတ္တတ္ရပ္ျပတယ္။ ေန႔တိုင္း တစ္ေနကုန္ မတ္တတ္ ရပ္ျပလိုက္
ထိုင္ျပလိုက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ျပလိုက္နဲ႔ သူ႔ မွာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းရွာတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ အသက္
(၁၃)ႏွစ္အရြယ္မွာ သူမ်က္စိကြယ္သြားတယ္။ အသက္ (၁၄)ႏွစ္အရြယ္မွာ
ရန္ကုန္ကို သြားၿပီး မ်က္စိသြားျပ ဖူးတယ္။ ဆရာ၀န္က ေျပာေတာ့
ေဟာ္မုန္းမ်ားလို႔ဟု
ေျပာတယ္။ မ်က္စိမျမင္ေတာ့ ခါးကိုင္းသြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့
သိပ္မထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူက ေလာကနႏၵာေစတီအပါအ၀င္ အျခားဘုရားေတြမွာ လဲ
ထီးေတာ္ေတြ လွဴခဲ့တယ္။ ရြာထဲက ကေလးေတြ ကိုလဲ တစ္လတစ္ႀကိမ္
သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ႀကိမ္ေတာ့ ဆန္ ျပဳတ္အၿမဲတိုက္ေကြၽးတယ္''ဟု ေျပာျပသည္။
ထုိေခတ္ထိုအခ်ိန္က ကုန္သြယ္ေရးဌာနမွ
အထည္အလိပ္ေရာင္းခ်ေသာအဖြဲ႕မ်ားသည္ မဇီးကြက္စိန္တို႔ ေနထိုင္ေသာ
သီရိပစၥယာရြာေလးသို႔ အ၀တ္
အထည္မ်ားကို လာေရာက္ေရာင္းခ်ေလ့ရွိၾကသည္။ မဇီးကြက္စိန္၏
အေမသည္ ကုန္သြယ္ေရးအဖြဲ႕မွ တာ ၀န္ရွိသူ ဗိုလ္ေဖတင္ဆိုသူအား
သြားေတြ႕၍သူ၏ (၁၂)
ႏွစ္အရြယ္ သမီးမွာ ကိုယ္ခႏၶာထြားသည့္အတြက္ ပိတ္စမ်ား
ပိုေရာင္းေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံသည့္အခါ ဗိုလ္ေဖတင္က ခင္ဗ်ားသမီးက
ကိုယ္ခႏၶာဘယ္ေလာက္
ေတာင္ႀကီးလို႔လဲေခၚလာျပပါဆိုသည့္အတြက္ ေခၚ သြား၍ျပရာ
ဗိုလ္ေဖတင္ကလည္း ဇီးကြက္စိန္ကို မ်က္ျမင္ ျမင္ေတြ႕သြားၿပီး
ပိတ္စမ်ားကို ပိုမို၍ ေရာင္း
ခ်ေပးခဲ့သည္။ မဇီးကြက္စိန္မွာ အက်ႌစ တစ္ကိုက္ဆို လွ်င္ ၀တ္၍မရ။
အက်ႌပိတ္စ သံုးေတာင္ဆိုလွ်င္ လက္စကပဲ ခ်ဳပ္၍ရသည္။
မိန္းမလံုခ်ည္တစ္ထည္ကို
ေျခာက္ေတာင္ခ်ဳပ္ရသည္။ ပံုမွန္မိန္းမလံုခ်ည္သံုးကြင္း ဆိုလွ်င္
သူ႔အတြက္ ႏွစ္ကြင္းသာရသည္။ လက္ရွည္ အက်ႌတစ္ထည္ခ်ဳပ္လွ်င္
ပိတ္စငါးေတာင္ခန္႔ခ်ဳပ္၍
၀တ္ဆင္ခဲ့ရသည္မ်ားကို ၾကည့္ပါက သူ၏ကိုယ္ခႏၶာ မွာ
မ်ားစြာႀကီးထြားေၾကာင္းကို သိရွိႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။
မဇီးကြက္စိန္ႏွင့္ လပိုင္းသာ ျခားၿပီး ေမြး သည့္
ညီအစ္မ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္သူ အသက္(၅၃)ႏွစ္ရွိ ေဒၚလွေ၀ကလည္း
''မဇီးကြက္စိန္ကို ၁၃၁၈ခုႏွစ္ (၁၉၅၆)
ခုႏွစ္မွာ ဦးထြန္းသိန္းနဲ႔ ေဒၚၿငိမ္းတို႔က ေမြးတဲ့
ေမြးခ်င္းေလးေယာက္ထဲက အငယ္ဆံုးသမီးျဖစ္တယ္။ က်န္တဲ့သံုးေယာက္က
ေယာက်္ားေလးေတြပါ။ သူနဲ႔
ကြၽန္မက လပိုင္းပဲျခားတယ္။ သူက ၀ါေခါင္လမွာေမြး
ၿပီး ကြၽန္မက သီတင္းကြၽတ္လမွာေမြးပါတယ္။ သူ႔ကို ေမြးတဲ့အခါမွာ
ပံုမွန္ကေလးအရြယ္ေလာက္ပဲလို႔ လ
ူ ႀကီးေတြက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
ငါးႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာက (၁၃)ႏွစ္သမီးေတြအရြယ္
ေလာက္ထိ ထြားလာပါတယ္။ ကြၽန္မကေတာ့ ပံုမွန္
ငါးႏွစ္သမီးအရြယ္ ခပ္ေသးေသးပဲ။ သူက အဲဒီအရြယ္ မွာ
ေရပံုးႏွစ္ပံုးေလာက္ကို ဘယ္ညာတစ္ပံုးစီသယ္ႏိုင္ ေနၿပီ။ သူနဲ႔ကြၽန္မက
ယြန္းအၾကမ္းထည္လုပ္ငန္းကို
လဲ အတူတူလုပ္ခဲ့ဖူးၾကတယ္။ အရပ္ရွည္လာတဲ့အခါ
သူ႔ရဲ႕ အရပ္က အိမ္တံခါးေပါက္နဲ႔ လံုး၀မလြတ္ေတာ့ ဘူး။ အစားအစာကိုေတာ့
ပံုမွန္လူေတြစားသေလာက္
ပဲ စားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔ကို သံုးေလးႀကိမ္
ေလာက္ေတာ့ စားပါတယ္။ အိမ္အျပင္မွာ လမ္း ေလွ်ာက္ဖို႔အတြက္ အိမ္ေရွ႕က
မန္က်ည္းပင္ ႏွစ္ပင္ မွာ
ႀကိဳးတန္းထားေပးၿပီး အဲဒီႀကိဳးကို ကိုင္ၿပီး လမ္း
ေလွ်ာက္ပါတယ္။ မဇီးကြက္စိန္က စိတ္ထားလဲ ႏူးညံ့ သလို ခပ္ေအးေအးပဲ
ေနတတ္ပါတယ္''ဟု အစ္မ
၀မ္းကြဲျဖစ္သူအေၾကာင္းကို သူသိမီေတြ႕ရွိခဲ့သေလာက္
ျပန္ေျပာင္းေျပာျပရွာသည္။
မဇီးကြက္စိန္၏ ေမာင္အငယ္ဆံုးျဖစ္သူ အသက္(၄၆)ႏွစ္အရြယ္ရွိ
ကို၀ိုင္းကလဲ သူ၏အစ္မ ျဖစ္သူမဇီးကြက္စိန္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သိရွိခဲ့သေလာက္
ကို
ေျပာျပပါတယ္။ ''အေမက သူ႔ကို ကိုယ္၀န္မရွိခင္
အိပ္မက္မက္ဖူးတယ္တဲ့။ အိပ္မက္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ရဲ႕ အိမ္ဦးခန္း
ေခါင္တိုင္မွာ ဆင္ျဖဴေတာ္လာၿပီး
၀ပ္ေနတယ္လို႔ မက္ခဲ့တယ္တဲ့။ အဲဒီအိပ္မက္မက္ၿပီး
ေနာက္ပိုင္းမွာ မဇီးကြက္စိန္ရဲ႕ ကိုယ္၀န္ရွိလာတယ္။ မဇီးကြက္စိန္ကို
လူသိမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခ်ာက္
ၿမိဳ႕နယ္ ဇီးခ်ဳိပင္ရြာက အရပ္အရွည္ဆံုးဆိုတဲ့
မခင္၀င္း ဆိုသူ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက မဇီးကြက္စိန္နဲ႔ အရပ္ရွည္ တာ
ယွဥ္ၾကည့္ဖို႔အတြက္ အိမ္ကို လာဖူးတယ္။ ႏွစ္
ေယာက္အရပ္ယွဥ္တိုင္းၾကည့္ေတာ့ မခင္၀င္းက မဇီး ကြက္စိန္ထက္
အရပ္နိမ့္တယ္။ အဲဒီလို အရပ္တိုင္း ၿပီးေတာ့ မဇီးကြက္စိန္က မခင္၀င္းကို
ဖိနပ္တစ္ရန္
လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တယ္။ မဇီးကြက္စိန္စီးဖို႔အတြက္ ဖိနပ္ကို
ျမင္းၿခံၿမိဳ႕က မွာရတယ္။ ပုဂံကို လာတဲ့ ႏိုင္ငံ ျခားသားခရီးသြားေတြကလဲ
မဇီးကြက္စိန္ဆီကိုလာၿပီး ခဏခဏအရပ္ကို
ယွဥ္တိုင္းၾကည့္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕အရပ္ကို ဘယ္သူမွ မမီဘူး။ အစ္မဟာ
၁၃၄၁ ခုႏွစ္(၁၉၇၉)ခုႏွစ္ အသက္
(၂၃)ႏွစ္အရြယ္မွာ ေရခ်ဳိး မွားၿပီ က်န္းမာေရးမေကာင္းရာကေန
ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ဆံုးတဲ့ရက္ကိုေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မဇီး
ကြက္စိန္ဆံုးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ
ထူးျခားမႈတစ္ခုရွိခဲ့တာ ကို ေျပာျပရရင္ သူဆံုးတဲ့ေန႔မွာ ဆင္တစ္ေကာင္နဲ႔
ဆင္ဦးစီးတစ္ေယာက္တို႔က ဘယ္ကမွန္းမသိဘဲ
ေရာက္လာၿပီး မဇီးကြက္စိန္ရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္
ၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုမွန္းမသိဘူး ျပန္သြားၾကတယ္။ ဒါ ကေတာ့ ထူးျခားမႈပဲ။
သူ႔ရဲ႕ ႐ုပ္ကလာပ္ကို မႏၲေလး
ေဆးတကၠသိုလ္ကို လွဴလိုက္တယ္။ သူဆံုးၿပီးေတာ့
သူ႔အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ေက်ာက္တိုင္ေလးကို သူ ေနထိုင္မေကာင္းတဲ့အခ်ိန္က
ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ၿခံ၀င္းေနရာ
ေလးမွာ စိုက္ထူေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီေက်ာက္တိုင္ေလး
ကိုလဲ ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစု ေတြက ဒီကေန႔ထက္ထိတိုင္
ေသေသခ်ာခ်ာထိန္းသိမ္း
ထားၿပီး ႏွစ္စဥ္ေဆးသုတ္ေပးပါတယ္''ဟု ေျပာျပသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ေသေသာသူ ၾကာ ရင္ေမ့ဆိုသည့္
ျမန္မာစကားပံုတစ္ခုရွိခဲ့ေပမယ့္ ျမန္မာ ျပည္၌
ထူးထူးျခားျခားအရပ္အရွည္ဆံုးျဖစ္ခဲ့သူ ပုဂံသူ
မဇီးကြက္စိန္ကိုေတာ့ ဒီလိုအခ်ိန္အခါမ်ဳိးမွာ
ကြၽန္ေတာ္ တို႔ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ဘ၀ မွတ္တမ္းတစ္ခု ကို
သမုိင္းတစ္ခုလို တန္ဖိုးထားမိသည့္အတြက္
ယခု လို စာတစ္ေစာင္ေပတစ္ဖြဲ႕အျဖစ္ ျပန္လည္ရွာေဖြ
ေဖာ္ထုတ္ကာ ေရးသားမိလုိက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ။
သာဥာဏ္ (ရန္ကင္း)
|
Printable
Version |
Mail This |
Add favorite